شهر باران

در پی توهین یوسف علی میرشکاک شاعر معروف خوزستانی در صداوسیما که موجب اعتراض و دلخوری بسیاری از مردم گیلان، مازندران و گلستان گردید، بسیاری از شخصیت های ادبی، هنری، مذهبی، سیاسی، و نخبگان گیلان به صحبت های وی موضع گرفته و خواهان عذرخواهی شدند. در پاسخ به گفتار او یادداشت انتقادی «آنچه عیان است چه حاجت به بیان است» در سرمقاله روزنامه سوال جواب، شماره 2479، یک شنبه 16 اردیبهشت 1402 منتشر شد. این یادداشت قبل از آن در تاریخ پنج شنبه 13 اردیبهشت 1402، باعنوان «آقای میرشکاک پرگویی نشانه خردمندی نیست!» در پایگاه خبری تحلیلی باز باران به آدرس اینترنتی 35381https://bazbarankhabar.ir/?p=، انتشار یافته بود. در بخشی از این یادداشت آمده است: یوسف علی میرشکاک شاعر و نویسنده و بنابه قول برخی روشنفکر دینی، از طایفه ساکی (سوکی) شوش خوزستان است. در مرام او درویش مسلکی و صراحت لهجه نمایان است. وی تا به امروز بارها با سخنانش باعث رنجش فرهیختگان و مردم ایران شده است. البته انسان نباید افاضه کند، و وقتی هم افاضه ای کرد، بهتر است راهکاری ارایه کند؛ والاّ حرف زدن که صرف باد هوا است و هر بی خردی می تواند آن را بگوید. صراحت گویی بد نیست، بلکه رُک گویی یکی از نشانه های رفتاری مردم گیلان شمرده می شود؛ اما بی پرده سخن گفتن نباید باعث کدورت و رنجش میلیون ها نفر مردم شود. به چنین شیوه بیانی، صراحت گویی اطلاق نمی شود. این گونه صحبت کردن باعث دشمنی بسیاری از مردم می باشد. سخنان نامتعادل آقای میرشکاک باعث فراموشی شخصیت وی به عنوان یک شاعر معاصر گردیده است و دیگران او را تنها به شخص یاوه گو خواهند شناخت. از سفارش هاى حضرت خضر به موسى عليه السلام است: هـرگز پُـرگـو و يـاوه گـو مبـاش؛ زيرا پُرگويى دانـايان را عيب شهر باران ...

یادداشت «هنوز چاله نکنده مناره اش را دزدید» در صفحه اول روزنامه سوال جواب شماره 2466، دوشنبه 27 فروردین 1403 منتشر شد. در بخشی از این سرمقاله آمده است:عواملی دست به هم داده تا عرصه بر کادر درمان تنگ شود. خودکشی کادر درمانی از جمله مشکلات امروز جامعه ایران است. آمار فوت کادر درمانی در سال 1402 خورشیدی زیاد بود، اما این آمار بنابه دلایل مختلف مانند دردسر و سرافکندگی برای مسئولان، و تمایل نداشتن خانواده های متوفیان به گزارش آن به خاطر مذموم بودن موضوع خودکشی در عُرف مردم، و قطع شدن مستمری بازماندگان، هیچ اعلام نشده و نخواهد شد. خودکشی یک پرستار طرحی 32 ساله به نام ساسان در بخش مسمومیت بیمارستان امام خمینی کرمانشاه در نوزده فروردین 1403، پس از تمدید نشدن قراردادش؛ و برحسب شنیده ها، خودکشی یک بانوی کارمند درمانی در بیمارستان کوثر شیراز در همان روز، و نیز خودکشی دکتر طرحی پرستو بخشی 34 ساله متخصص قلب و عروق به علت مسمومیت دارویی و عوارض آن در چهارم فروردین 1403، در بیمارستان ابن سینای شهر دلفان استان لرستان، تنها بخشی از موارد علنی شده سوی مدیریت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی ایران در طول نزدیک به سه هفته ی اول سال نوی خورشیدی است. رفتار مسئولان بهداشت و درمان کشور در برخورد با پزشکان طرحی، پرستاران طرحی و کارکنان طرحی بخش درمان، مصداق بارز این ضرب المثل تهرانی «هنوز چاله نکنده مناره اش را دزدید» یعنی کار بدون محاسبه و تدبیر انجام دادن، می باشد. پرستاران از اقشار زحمتکش کشور هستند. کمبود نیروی پرستار در کشور زیاد است. بسیاری از پرستاران جوان به دلیل محدودیت ها و معذوریت های مالی مجبور به ترک شغل و یا مهاجرت به کشورهای غربی مانند آلمان و کشورهای حاشیه خلیج فارس مانند امارات متحد شهر باران ...